Επιστολές γνωστών ποιητών και πεζογράφων, ίσως και κριτικών, στον Τόλη Νικηφόρου και επιστολές του ίδιου κατά τον μισό σχεδόν αιώνα της λογοτεχνικής πορείας του ως τώρα. Ακόμη, αναγγελίες εκδηλώσεων, περιγραφές, ανέκδοτα, στιγμιότυπα, ό,τι μπορεί να ενδιαφέρει τον αναγνώστη της λογοτεχνίας κατά τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα.


Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα - Η ιστορία ενός ποιήματος




Το σπίτι μας στην Άφυτο της Κασσάνδρας βρίσκεται πάνω στον Παλιό Κοινοτικό Δρόμο Αφύτου-Νέας Φώκαιας, στην κατωφέρεια λίγο έξω από το χωριό, μετά το υδραγωγείο και πριν το νεκροταφείο, που είναι στα υψηλά και έχει άριστη θέα στον Τορωναίο Κόλπο και τη Σιθωνία απέναντι, αν όχι και στο υπερπέραν. Το έχτισε η φίλη μας αρχιτέκτων Κική Καυκούλα δίπλα στο δικό τους το καλοκαίρι του 1983 σ’ ένα αγροτεμάχιο λίγο πάνω απ’ το στρέμμα, ενώ εμείς παραθερίζαμε σε νοικιασμένα διαμερίσματα κοντά στη θάλασσα, εκεί που γράφτηκε το ποίημα «Όταν πεθαίνει ένα παιδί».                                                 
       Ένα δροσερό απόγευμα του Ιουλίου μερικά χρόνια αργότερα, κατέβηκα από΄το υπνοδωμάτιό μας, ακόμη μουδιασμένος από τη σιέστα και βγήκα τελευταίος στην κοινή αυλή με την αγαπημένη μας ελιά στη μέση, όπου ήδη έπιναν καφέ η Σοφία με την Κική και τον Βύρωνα, ενώ λίγο παρακάτω έπαιζε ανέμελα η παιδική παρέα του μικρού οικισμού. 
       Μόλις βγήκα στην αυλή, με τύλιξε ένα σύννεφο από πεταλούδες. Δεκάδες, εκατοντάδες κίτρινες πεταλούδες, απίστευτα, εξαίσια ονειρικές. Πώς και από πού είχαν εμφανιστεί ; Ποτέ ως τότε δεν είχα δει έστω και μία κίτρινη πεταλούδα. Κάθισα στην πάνινη πολυθρόνα, με την απορία και την έκσταση στα μάτια, και τις άφησα να φτερουγίζουν τριγύρω, στους ώμους μου, στο κεφάλι, παντού.     
   Το μικρό αυτό θαύμα ήταν μια μοναδική εμπειρία στη ζωή μου. Σε ένα περιβάλλον οικογειακό και φιλικό, περιβάλλον αγάπης, φιλίας και αθωότητας των παιδιών, με τα δέντρα και τα λουλούδια να μας περιβάλουν, έζησα στιγμές αληθινής ευτυχίας.
 
Και τότε βαθιά μέσα μου ένιωσα την απειλή. Κίτρινη κιαυτή.Αόριστη αλλά εξαιρετικά έντονη. Ότι αυτές οι στιγμές δεν ήταν παρά στιγμές και η πτώση στην πραγματικότητα ήταν αναπόφευκτη. Η ειδυλλιακή ατμόσφαιρα θα διαλυόταν, το διάλειμμα θα τελείωνε, το θαύμα θα εξατμιζόταν και θα προσγειωνόμασταν και πάλι, πιο  σκληρά τώρα, στον κόσμο της τίγρης και του χαμού. Και μελαγχόλησα.
Το ποίημα είχε αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό μου αλλά δεν αποφάσισε να γεννηθεί τόσο γρήγορα. Η κυοφορία κράτησε περίπου δέκα χρόνια και το ποίημα βγήκε στο φως σε εντελώς διαφορετικό και καθόλου ειδυλλιακό περιβάλλον. Εμφανίστηκε και πάλι απρόσμενα στο γραφείο της εταιρίας μελετών όπου εργαζόμουν, στο μεσοδιάστημα των συνεντεύξεων υποψηφίων για κάποια θέση εργασίας. Το χτύπησα στον υπολογιστή, το τύπωσα και το έβαλα βαθιά στη μέσα τσέπη μου, μακριά από τους βάρβαρους.


Την ώρα που ένιωθα ασφαλής/ στην πέτρινη σιγή του κόσμου/ άνοιξαν ξαφνικά οι μυστικοί κρουνοί το απομεσήμερο/ και η αυλή πλημμύρισε κίτρινες πεταλούδες/ γιορταστικά πολύφωτα/ ιπτάμενα ίχνη του απρόσιτου που ενεδρεύει./ Την ώρα που ένιωθα ασφαλής/ με ξύπνησε το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα/ κι είδα μέσα στο φως/ να ξεπροβάλλει η τίγρη.


Αργότερα το περιέλαβα στη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998 και το 2005 το ποίημα έδωσε τον τίτλο του στο μυθιστόρημά μου Το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα που εξέδωσε η Νεφέλη.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Ένας ερημίτης αξιοθαύμαστα κοινωνικός




Γνωρίζω τον Κώστα Ριζάκη περίπου τριάντα χρόνια και έχω συνεργαστεί μαζί του με δημοσιεύσεις ποιημάτων και διηγημάτων μου κατά την πρώτη και κατά τη δεύτερη περίοδο της Παρόδου. Τον γνώρισα, τον εκτίμησα και τον ανθολόγησα ως ποιητή, τον γνώρισα ως εκδότη, ως επιμελητή εκδόσεων και αφιερωμάτων,τον γνώρισα ως συνεργάτη και ως φίλο. Πολύ αξιόλογο σε κάθε ιδιότητα και δραστηριότητά του. Τον γνώρισα από τη φωνή του στο τηλέφωνο και χωρίς να έχουμε συναντηθεί ποτέ.

Και ακόμα απορώ πώς κατορθώνει ο ερημίτης αυτός μια μικρής πόλης να βρίσκεται τόσο κοντά σε όλους μας, τόσο ευεργετικά κοντά σε παλιούς και νέους, και να προσφέρει γενναιόδωρα τη γνώση και την πείρα του, ιδίως στους νέους ποιητές. Όταν,μάλιστα, δεν έχει καμία επαφή με το διαδίκτυο.

Μοναχικός και κοινωνικός, σοβαρός και παιγνιώδης, φιλικός και αυστηρός, λογικός και παθιασμένος, ευγενικός και αθυρόστομος,  ρομαντικός και παιδί της πιάτσας, πατρικός και ανυπεράσπιστος, ο Κώστας Ριζάκης αποτελεί ένα μωσαϊκό των αντιφάσεων που συνθέτουν σε παράδοξη αρμονία την προσωπικότητα ενός γνήσιου ποιητή και καταδεικνύουν τη βαθύτερη αλήθεια της ρήσης του Ηράκλειτου,  «αρμονίη αφανής φανερής κρείττων». 

Τα κυρίαρχα στοιχεία του είναι βέβαια η ποιητική παρόρμηση, η εργατικότητα και η συνέπεια. Κατά τη γνώμη μου, ο Κώστας Ριζάκης είναι ένας βαθύτατα υπαρξιακός ποιητής, που γνωρίζει καλά τον μοναχικό και μοναδικό δρόμο της ποίησης μέσα από την κοιλάδα των δακρύων. Τον δρόμο που βαδίζει εδώ και 30 χρόνια με τις έξι συλλογές του και τη συγκεντρωτική έκδοση Επιτάφιος Δρόμος, 2011. Τον δρόμο που θα βαδίσει ως το τέλος, αναζητώντας τον χαμένο παράδεισο της παιδικής αθωότητας μέσα από την αρχετυπική μορφή της γυναίκας, που στη ζωή εκφράστηκε σε κυρίαρχο βαθμό στο πρόσωπο της μητέρας του.

Παραθέτω ένα μονάχα ποίημά του, γραμμένο στα 33 του χρόνια, που πιστεύω ότι έδωσε το στίγμα του το 1993 αλλά και όταν περιλήφθηκε στη συλλογή Ο κυρίως ναός, 2006, και το δίνει και στα 57 του τώρα.

 
                                           23.4. 1993

Τριαντατρία χρόνια ράγισα στις πέτρες                                                            
πέσανε και τα ράκη που φορώ 
κρυώνω τώρα ανυπεράσπιστος μητέρα

λύσσαξε ο βοριάς που με φυσάει
πάντα ερημίτης πάντοτε ασκητής
οδεύω απ' την απόγνωση στο τέρμα

(θα γράφουν κι αύριο οι στίχοι μου στο μνήμα
μες στης ζωής το απόμακρο ακρογιάλι
θα επιστρέφω αφρισμένο κύμα

- θάλασσα στη φωνή σου θα πνιγώ !)

Δεν χάθηκε όμως και δεν θα χαθεί τόσο εύκολα ο μαχητής Κώστας Ριζάκης. Ο πόνος τον έκανε πιο δυνατό και πιο δημιουργικό. Τον θάνατο της μητέρας του ακολούθησε  αναπόφευκτα μια έξαρση του ποιητικού πάθους και της έμπνευσης με πολλά σπαρακτικά ωραία ποιήματα. Όχι απλώς ριγμένα στο χαρτί αλλά πάντα προσεκτικά επεξεργασμένα ως την παραμικρή λεπτομέρεια ούτως ώστε
να δικαιώνεται η αρχική ποιητική παρόρμηση.

Είναι μια σπάνια περίπτωση ο αξιοθαύμαστα κοινωνικός αυτός ερημίτης, που παραμένει αδιαπραγμάτευτα πιστός στις εντολές της δωρεάς του και της συνείδησής του. Ένας μακρινός σταθερός φίλος και ένας εξαιρετικά υπεύθυνος και πολύτιμος άνθρωπος της λογοτεχνίας μας.


Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Όταν πεθαίνει ένα παιδί, 1 - Η ιστορία ενός ποιήματος


Με συγκινεί η παιδική αθωότητα. Με συναρπάζει και με γοητεύει, με εμπνέει. Γι' αυτό και έχω γράψει πολλά ποιήματα για τα παιδιά. Πάντα με την απορία να αιωρείται στο μυαλό μου, αν πράγματι ήταν δική μου η πρωτοβουλία ή αν τα ίδια τα ποιήματα είχαν τελικά αποφασίσει να αναδυθούν στο φως από τον  μυστικό τους κόσμο, αν τα ποιήματα είχαν επιλέξει τον χρόνο για να γεννηθούν.

Έγραφα λοιπόν στο ποίημά μου «Ένας ξένος από παλιά στο σπίτι μας»:


«το ποίημα επιλέγει τον δικό του χρόνο για να γεννηθεί/ είναι ένας ξένος που κατοικεί από παλιά στο σπίτι μας/ κυκλοφορεί στο υπόγειο/ και λούζεται με φως στο υπερώο/ διαβάζει ένα ένα τα χειρόγραφά μας/ αποκρυπτογραφεί τις μυστικές φωνές/ που ταξιδεύουν μέσα μας./ και πίνει για να μεγαλώσει/ γιαυτό και είναι πάντα μεθυσμένο./ το ποίημα επιλέγει τον δικό του χρόνο για να γεννηθεί/ όπως πριν από μας επέλεξε/ αυτό το σπίτι για να κατοικήσει»

Η εμπειρία μου με το ποίημα «¨Οταν πεθαίνει ένα παιδί, 1,  είναι χαρακτηρισιτκή. Να λοιπόν πώς εκείνο αποφάσισε να γεννηθεί. 

Ήταν το καλοκαίρι του 1983. Είχαμε νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα σε μια μεγάλη οικοδομή κοντά στη θάλασσα στην Άφυτο, το αγαπημενο μας χωριό της Χαλκιδικής. Στο διπλανό διαμέρισμα έμεναν οι στενοί μας φίλοι Βύρων και Κική με τη κορούλα τους, τη βαφτισιμιά μου Ελένη. Η Ελένη ήταν τότε τεσσάρων ετών, ο δικός μας Νίκος τρεισήμισι. 

Οι μέρες περνούσαν με μπάνιο, ηλιοθεραπεία και φαγητό στο ταβερνάκι της αμμουδιάς λίγο πιο κάτω. Και βέβαια με τις αναπόφευκτες πολιτικές και άλλες συζητήσεις. Ένα πρωί μετά το μπάνιο, καθόμουν σε μια πλαστική πολυθρόνα στη σκιά και παρακολουθούσα τον Νίκο και την Ελένη να παίζουν στο χαμηλό κουρεμένο γρασίδι της αυλής. Ήταν μια εικόνα γαλήνης ομορφιάς και αθωότητας.  Και τότε ξαφνικά, σαν από το τίποτα, μέσα σ' αυτό το ειδυλλιακό περιβάλλον, μου ήρθε στον νου η εικόνα των παιδιών του τρίτου κόσμου και η παρόρμηση να εκφράσω όσα με πλημμύρισαν εκείνη τη στιγμή. Ήταν κάτι σαν λάμψη, σαν ακαταμάχητη ανάγκη και απαράβατη εντολή.  Έγραψα λοιπόν επιτόπου το ποίημα Όταν πεθαίνει ένα παίδί, 1 με τις εικόνες και τις λέξεις να ρέουν κρουνηδόν στο μυαλό μου, το ποίημα να βγαίνει ολοκληρωμένο και να χρειάζεται ελάχιστη επεξεργασία αργότερα. 
 



Όταν πεθαίνει ένα παιδί, 1
 
αβιταμίνωση
είναι όρος των στατιστικών δελτίων
η πείνα εξωραϊσμένη
αποπροσωποποιημένη
όπως θα τόνιζε και κάποιος διανοητής
λέξη χωρίς εικόνα

ένα παιδί είναι μονάκριβο
ένα παιδί πεθαίνει κάθε δευτερόλεπτο
με την κοιλιά πρησμένη
μάτια που δεν χωράνε πια στις κόγχες τους
σε χώρες που ονομάζονται εξωτικές
πεθαίνει στο κατώφλι του σπιτιού μου

όταν πεθαίνει ένα παιδί
πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα
βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά
πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών
κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους
ενώ σαν χάλκινο πουλί
ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα

όταν πεθαίνει ένα παιδί
οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται
τριγύρω ο κόσμος καταρρέει

Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Νέα Πορεία και αρχικά συμπεριλήφθηκε στη συλλογή ποιήματων Ο πλοηγός του απείρου, 1986. ΄Έντεκα χρόνια αργότερα το μετέφερα, μαζί με το ποίημα Όταν πεθαίνει ένα παιδί, 2, στη συλλογή Την Κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997. Φυσικά, υπάρχει και στη συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων μου Ο πλοηγός του απείρου, ποίηματα 1966-2002, 2004. 


Σημαντικότερη είναι ασφαλώς η ευρεία απήχηση που είχε το ποίημα αυτό στην πορεία του χρόνου. Διαβάστηκε σε διάφορες εκδηλώσεις, δημοσιεύτηκε σε περιοδικά και σε ιστολόγια του διαδικτύου και, το κυριότερο, βρίσκεται εδώ και πάνω από 10 χρόνια στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Μέσης Εκπαίδευση στην Ελλάδα και, πιο πρόσφατα, στην Κύπρο. Πολλοί φιλόλογοι το έχουν αναλύσει και δεκάδες χιλιάδες μαθητές το έχουν διαβάσει, μερικές φορές με δάκρυα στα μάτια, όπως μου έχουν πει. Αρκετές φορές μάλιστα με κάλεσαν σε σχολεία της περιοχής Θεσσαλονίκης  
για το ποίημα αυτό.

Τι αημαίνει λοιπόν έμπνευση και ποια είναι η πηγή της; ΄Και, απείρως πιο σημαντικό, θα σταματήσει ποτέ σ' αυτόν τον αποτρόπαιο κόσμο, που είναι ταυτόχρονα και κόσμος των θαυμάτων, η εξόντωση των αθώων; Μια ποιητική φωνή είναι ένα τίποτα !! Έστω με αυτό το τίποτα λοιπόν ας επιβεβαιώσουμε το όνειρο και τον αγώνα μας για έναν καλύτερο κόσμο !! 


Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Το Λεξικό των Ανωμάλων Ρημάτων της


Θα ήταν πριν έξι-εφτά χρόνια όταν την πρωτοείδα στο πατάρι της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Άνω Τούμπας την αρχική περίοδο της Λέσχης Ανάγνωσης, μία από τις πρώτες και πιο επιτυχημένες στη Θεσσαλονίκη, που είχε οργανωθεί και συντονιζόταν από τη φίλη μου βιβλιοθηκονόμο Λένα Παπαθανασίου με τη δική μου συμμέτοχή. Ένα άγνωστο θελκτικό και διακριτικό κορίτσι.

Ύστερα από λίγο καιρό, η Λένα ανέλαβε τη Γραμματεία του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και η Λέσχη Ανάγνωσης μπήκε σε περιπέτειες. Φιλοξενήθηκε για ένα διάστημα και πάλι στο πατάρι του κοντινού καταστήματος κουρτινών μιας φίλης και μέλους της Λέσχης και από εκεί, με διαρροές και προσθήκες μελών, στο υπόγειο βιβλιοπωλείο του Μπαρμπουνάκη κάτω από την Τσιμισκή. Τελικά, η Λέσχη Ανάγνωσης βρήκε μόνιμη στέγη στη Βιβλιοθήκη της Κάτω Τούμπας, με βιβλιοθηκονόμο και συντονίστρια την ευγενική και ικανή Ευγενία Μυλωνά. Εκεί έλαβε και τον παράξενο τίτλο της, «Λέσχη Ανάγνωσης Το Κίτρινο Περπάτημα στα Χόρτα» (της τίγρης εννοείται), από τον τίτλο ενός μυθιστορήματός μου.

Η Θεοδοσία Καϊδόγλου ή Theodosia Kaidoglou ή σκέτο Theda ή Θέdα ήταν πάντα παρούσα. Πάντα συνεπής, πάντα διαβασμένη, πάντα με εύστοχες παρατηρήσεις για τα ελληνικά και ξένα μυθιστορήματα που διαβάζαμε και συζητούσαμε. Όταν μιλούσε πριν από μένα στον κύκλο των μελών, έλεγε περίπου όσα είχα σκοπό κι εγώ να πω για το συγκεκριμένο βιβλίο.

Κάποτε ανακάλυψα ότι διατηρούσε το ιστολόγιο Ο κόσμος της Θέdα (http.www.thedasworld.gr) με πρωτότυπα, καλογραμμένα, χαριτωμένα κείμενα. Με τη δική της ματιά στα πράγματα. Την προέτρεψα να εκδώσει αυτά τα κείμενα (ίσως μαζί με πολλούς άλλους) και πράγματι πριν ένα-δύο χρόνια κυκλοφόρησε το βιβλίο της, Το λεξικό των ανωμάλων ρημάτων μου, με σημαντική επιτυχία.

Μια γυναίκα είναι πάντα ένα μυστήριο. Η Θέda θα μπορούσε να λέγεται Theduco και να είναι γκέισα από τις ανθισμένες κερασιές της μακρινής Ιαπωνίας. Θα μπορούσε να είναι φωτομοντέλο, όπως περίπου παρουσιάστηκε στο εξώφυλλο ενός ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού. Θα μπορούσε να είναι αυτά και πολλά άλλα και ίσως κατά διαστήματα να της αρέσει να προσλαμβάνει μια επιφανειακά διαφορετική υπόσταση. Εγώ όμως τη βλέπω σαν ένα απλό κορίτσι της γειτονιάς μου. Ένα φιλικό, χαμογελαστό κορίτσι. Ένα χαριτωμένο (επιμένω σ' αυτή τη λέξη) χαρισματικό κορίτσι που λατρεύει το διάβασμα και το γράψιμο. Ένα πραγματικό βιβλιόμουτρο !!!

Κι επειδή κανείς δεν είναι τέλειος, με τη Θέdα μαλώσαμε μια-δυο φορές και κάναμε ότι δεν μιλάμε, φτάσαμε μάλιστα στο σημείο να διαγράψουμε ο ένας τον άλλο στο facebook. Πολύ σύντομα όμως διαπιστώσαμε και οι δύο ότι ήταν αδύνατον να κρατήσουμε μούτρα. Έκανα να είμαι σοβαρός και αμίλητος μπροστά της και μου έβγαινε ένα χαμόγελο και μετά ένα πείραγμα. Μια πολύτιμη μακροχρόνια φιλία είναι πάνω από εκνευρισμούς και μικροεγωισμούς. Ιδίως όταν βασίζεται στην κοινή αγάπη για το βιβλίο, για το διάβασμα και τη γραφή. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που γνώρισα τη Θέda, το εκπληκτικό αυτό βιβλιόμουτρο.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Μα, ο μπαμπάς δεν διαβάζει βιβλία !!

Ένας άλλος τίτλος στη σύντομη αυτή ιστορία θα ήταν : «Ένα μικρό θαύμα στη Λέσχη Ανάγνωσης!»

 Στη Λέσχη Ανάγνωσης Λογοτεχνίας, λοιπόν, της Περιφερειακής Βιβλιοθήκης Χαριλάου, του Δήμου Θεσσαλονίκης, την περασμένη Τετάρτη, 12 του Οκτώβρη, μετά τη συζήτηση για τη νουβέλα «Γκουανό» του Γιώργου Γκόζη. Ενώ ο συγγραφέας υπέγραφε βιβλία και η φοβερή τριάδα (Αγγελική, Σοφία, Χριστίνα, ακριβώς απέναντι στη φωτογραφία) και οι άλλοι της παρέας είχαν σχηματίσει πηγαδάκια και κουβέντιαζαν, ήρθε και στάθηκε μπροστά μου μια πολύ συμπαθητική άγνωστή μου γυναίκα.

- Είμαι η γυναίκα του Αντώνη, μου είπε. Ξέρετε, πρόσθεσε χαμογελώντας, ο Αντώνης δεν διάβαζε βιβλία !! (Ο Αντώνης είναι ο ώριμος άντρας στη μέση αριστερά της φωτογραφίας, ακριβώς απέναντι από μένα).
- Τι λέτε ! χαμογέλασα με τη σειρά μου εγώ, βλέποντας δίπλα της τον Αντώνη να χαμογελάει γλυκά κι εκείνος.
- Ναι. Είδε μάλιστα ο γιος μας στο σπίτι ένα βιβλίο από τη Λέσχη Ανάγνωσης και ρώτησε κατάπληκτος : «Αυτό το διαβάζει ο μπαμπάς; Μα, ο μπαμπάς δεν διαβάζει βιβλία !!»

Ο Αντώνης λοιπόν, που δεν διάβαζε βιβλία, έγινε μέλος (διστακτικά;) στη Λέσχη Ανάγνωσης Αστυνομικού Μυθιστορήματος και μετά στη Λέσχη Ανάγνωσης Λογοτεχνίας της Βιβλιοθήκης Χαριλάου, που συντονίζει η Αγγελική Φατίση. Και αποδείχτηκε το πιο τακτικό και συνεπές μέλος τους. Όχι πολύ αργότερα, ο Αντώνης παρακολούθησε και τις εννέα εκδηλώσεις για τους ποιητές της Θεσσαλονίκης από τον 20ο αιώνα ως τις μέρες μας, που οργάνωσα, με τη βοήθεια της Αγγελικής και άλλων φίλων, από το φθινόπωρο του 2015 μέχρι την άνοιξη του 2016 και πάλι στη Βιβλιοθήκη Χαριλάου. Πρώτος ερχόταν, τελευταίος έφευγε. Και όχι μόνο ανακάλυψε την ποίηση αλλά τη λάτρεψε κυριολεκτικά. Την περασμένη Τετάρτη, μάλιστα, δανείστηκε πρώτος από τη Βιβλιοθήκη την πρόσφατη μελέτη του Πέτρου Γκολίτση, Η «άλλη» ποιητική Θεσσαλονίκη (Θέμελης, Βαρβιτσιώτης, Φάλκος, Νικηφόρου, Καραχάλιου, Λουκίδου), σελ. 360. Και περιμένει ανυπόμονα να αρχίσει η Λέσχη Ανάγνωσης της Ποίησης που σχεδιάζω να οργανώσω και να συντονίζω.

Διερωτώμαι λοιπόν τώρα τι να ήταν εκείνο που προκάλεσε αυτό το μικρό θαύμα. Ένας ώριμος άνθρωπος, που δεν διάβαζε βιβλία, και ούτε κατά διάνοια βιβλία σοβαρής λογοτεχνίας, να έχει φτάσει, σαν έτοιμος από καιρό, να είναι ένας ενημερωμένος και ένθερμος αναγνώστης της ποίησης !!
Μήπως ήταν η ανταλλαγή απόψεων για τα βιβλία με τη φιλική παρέα μέσα στο ελκυστικό περιβάλλον της Βιβλιοθήκης; Μήπως έπαιξε σημαντικό ρόλο η θελκτική παρουσία και η ανιδιοτελής προσφορά στη Βιβλιοθήκη της συντονίστριας Αγγελικής; Μήπως τα ίδια τα βιβλία, τα ίδια τα ποιήματα αποδείχτηκαν ακαταμάχητα και τον κέρδισαν για πάντα;

Μάλλον έπαιξαν ρόλο όλα αυτά αλλά καθοριστική, κατά τη γνώμη μου, ήταν η ανοιχτή καρδιά, η δεκτικότητα του Αντώνη.  Μπράβο, Αντώνη μας, μας έκανες όλους περήφανους, την οικογένειά σου, τις βιβλιοθηκονόμους, τα άλλα μέλη των Λεσχών Ανάγνωσης. Μας έκανες όλους περήφανους και λίγο πιο αισιόδοξους !!